Mijn opa en de dood (1887-1973)

gepost door op 5 apr 2012

geschreven in 1974

Op zondagochtend al vroeg opgestaan

wilden opa en opoe ter kerke gaan

hij zat diep in gedachten

al in zijn stoel te wachten

ze zouden samen lopen gaan

arm in arm, zoals het altijd was gegaan

in ’t zondagspak zo keurig net

en op z’n grijze haar zijn goeie pet

opoe een hoedje met een veer

ja ’t waren ’n echte dame en heer

mijn opoe kwam met hoed en jas

bij zijn fauteuil en ’t was

of zij het wist

zij had zich in hem nooit vergist

♦♦♦

ze deed zijn open ogen dicht

en streelde voor ’t laatst zijn oude gezicht

hij wist de weg, hij was alvast gegaan

stilletjes na korte tijd, ging zij achter hem aan.

♦♦♦

‘k Herinner me nog wat opa zei

de dood, daar moeten we voorbij

het is een donkere zwarte nacht

maar Eén houdt over ons de wacht

’n onzichtbare hand die je geleidt

naar leven tot in eeuwigheid.

♦♦♦

Een reactie

  1. 6 apr 2012

    ‘k Wist hoe opa was overleden, maar de vertolking in dit gedicht is fenomenaal. Prachtig!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

login