Treatment subtitel ‘dat doen mijn kinderen niet’

gepost door op 3 feb 2012

 

Titel: Schone schijn bedriegt .

Subtitel: Dat doen mijn kinderen niet.

 Auteur: Hannie van der Beek.

 

1. Hendriek Machielsen (49), keurige scheiding in z’n al wat grijs wordende haar, zit in driedelig grijs aan de groene vergadertafel in de kerkenraadkamer. De andere oudere mannen van de kerkenraad zien er ook zo uit. Hun uitstraling doet vermoeden dat ze de wijsheid in pacht hebben en dat hun wil wet is. Ze hebben allemaal een open geslagen bijbel voor zich liggen. De mannen kijken gewichtig. Sommigen roken een sigaar.

Hendriek Machielsen is van mening dat de jonge vrouw, ook al is ze lid van de gemeente, niet kan trouwen in hun kerk met die drugsgebruiker nu dat zo nodig moet omdat ze zwanger is.

Zulke mensen kun je beter buiten de deur houden want ze zijn een slecht voorbeeld voor onze jongeren. Alle grijze pakken knikken. Een wat vriendelijker grijsaard probeert te zeggen dat onze kinderen toch ook geen lieverdjes zijn, maar Hendriek gaat daar tegenin. Hij is van mening dat onze kerkjeugd zoiets niet doet, zijn kinderen in ieder geval niet. Hij slaat met de voorzittershamer op tafel.

 

 

2. In de garage waar Joost Machielsen (23), zoon van Hendriek, werkt zien we hem met zijn collega Anita (20) de boel opruimen. Ze sluiten de grote schuifdeur af en lopen langs halve, hele en hangende auto’s, doen het licht uit, ook hun overalls en wassen samen, bij een vies wastafeltje met een gebarsten spiegel, hun handen. Plagerig spettert Anita Joost nat. Hij probeert haar te pakken maar ze ontglipt hem. Ze rennen achter elkaar aan door de garage. Er is verder niemand meer. Anita verstopt zich in een Jaquar die midden in de garage staat. Joost ziet de auto bewegen. Hij neemt achter het stuur plaats en start de wagen. Anita, op de achterbank, doet haar handen voor zijn ogen. Hij draait zich om. Zijn stem klinkt lief en ernstig als hij haar ten huwelijk vraagt. Een ja, voor altijd, met tranen in haar ogen is wat hij hoort en ziet. Joost buitelt speels over haar heen zodat ze nu beiden op de achterbank zitten. Hun liefde voor elkaar is echt en trouw. We komen tot de ontdekking dat ze al heel lang iets met elkaar hebben.

De motor loopt nog steeds en de autoradio speelt. We zien de wagen aan de achterkant en door de achterruit, die langzaam beslaat, twee kussende mensen die langzaam naar beneden zakken. De auto beweegt.

 

3. Thuis zien we Joost en zijn vader. Het is rommelig in het huis. Ze ruimen beiden op een onhandige wijze de tafel af. Zijn vader moppert over de jeugd van tegenwoordig. En dat de kerkenraad nee gezegd heeft tegen het zwangere meisje en die junk. Joost belooft zijn vader keurig in de kerk te trouwen. Hij wil nu iets over Anita vertellen omdat z’n vader helemaal niet weet dat hij een meisje heeft. Hij doet een poging en zegt dat hij het huis uit wil. Hij staat wat verlegen en onhandig voor zijn vader maar deze heeft geen oog of oor voor hem. Hij blijft maar mopperen over de slechte jeugd van tegenwoordig en verdwijnt dan achter de krant. Op Joosts gezicht verschijnt een kordate zekerheid. Hij heeft zichzelf beloofd dat als hij genoeg geld heeft, hij dit huis zal verlaten. Hij draait zich om en gaat aan de afwas.

 

4. De volgende morgen in de garage is het een lawaai van jewelste. Anita is bezig onder de motorkap van de Jaquar.

Ze heeft haar blonde haar in een staartje bijeen gebonden en een pet achterstevoren op. Haar handen zitten onder de zwarte smeer. Er komt een man de garage binnen. Iemand van het personeel wijst naar twee benen die onder een auto uit komen. De man tikt met z’n voet tegen de benen en Joost schuift onder de wagen vandaan. De kauwgom kauwende wat louche uitziende man moet Joost hebben. Hij zoekt iemand die de Jaquar veilig in Engeland kan afleveren. Ze lopen naar de Jaquar waar Anita nog steeds mee bezig is. Joost trekt een verbaasd gezicht als hij hoort wat het klusje opbrengt.

Anita en hij maken plannen, nu kunnen ze trouwen.

 

5. In het verenigingsgebouw van De Harmonie is het repetitieavond. Iedereen loopt met een instrument en zoekt zijn of haar plaats op. Hendriek speelt Hobo en is ook bestuursvoorzitter. Als iedereen zit, opent hij de avond met enkele woorden en mededelingen. Hij informeert ze dat er binnenkort een concert zal zijn, wat betekent dat iedereen elke repetitie verplicht aanwezig moet zijn. En dat er overmorgen een extra repetitie is. De dirigent neemt het over en er klinkt muziek. Joost zit naast zijn vader. Ze spelen samen het ‘Duet voor Klarinet en Hobo’. De Dirigent is zeer tevreden. Joost kleurt verlegen onder zoveel lof, terwijl vader Machielsen glimt van trots.

 

6. Vroeg in de ochtend zien we in de garage een man binnen sluipen. Het is de man van de Jaquar. Hij haalt een wiel van de wagen en stopt in de loze ruimte een paar witte plastic pakketjes. Even schrikt hij op als hij denkt iets te horen. Het wiel wordt er weer keurig door hem aangezet en alles weer op z’n plaats gelegd. Met een valse vergenoegde grijns verlaat hij, kijkend naar links en naar rechts, de garage.

Joost en Anita komen de garage binnen, doen het licht aan en gaan in de Jaquar zitten. Hij geeft haar de enveloppe met geld die hij als vooruitbetaling gehad heeft. Als Joost terugkomt, hebben ze geld genoeg om te trouwen en een flatje te huren. Anita laat hem een klein staafje zien. Het is een zwangerschapstest. Even is Joost sprakeloos dan legt hij zijn hand op haar buik en belooft plechtig een goede vader te zullen zijn. Ze nemen afscheid en kussen elkaar. Hij belooft te bellen als hij terug in Nederland is. Dan stapt Anita uit de auto, loopt er om heen, kijkt er naar met het oog van een vakvrouw en steekt haar duim op naar Joost. Deze start de wagen en doet de gordel om.

 

7.In de ouderlijke woning van Joost staat Anita oog in oog met zijn vader. Ze geeft hem een hand en zegt de verloofde van zijn zoon te zijn. Hendriek biedt haar geen stoel aan. Hij laat haar staan en kijkt haar wezenloos aan. Schiet in de lach en zegt dat onmogelijk te vinden omdat hij dat zeker geweten zou moeten hebben. Maar zou zij hem dan misschien kunnen vertellen waar Joost is. De jongen is vannacht niet thuis geweest, heeft niets van zich laten horen. Hendriek zit met die repetitie van vanavond in z’n maag. We zien duidelijk dat Anita zich sterk maakt om deze zelfingenomen man een dreun te verkopen.

Hendriek gelooft haar niet als ze zegt dat Joost in voorarrest zit. Hij wordt boos en slaat met zijn vuist op tafel. Anita deinst achteruit. Hij schreeuwt dat zij dat liegt. Anita schudt haar hoofd. Ze mag er met niemand over praten. Hij zal navraag doen en dit misverstand zo snel mogelijk uit de wereld helpen.

Hij pakt onmiddellijk de telefoon en richt zich tot een advocaat. Anita ziet hij niet meer staan en ze verlaat zonder dat hij er erg in heeft het huis.

 

8.In het repetitielokaal van de Harmonie zien we iedereen binnen druppelen. Anita staat achter de bar en schenkt koffie. Tegen een paar leden heeft ze gezegd dat Joost er ingeluisd is. Sommigen fluisteren met elkaar anderen kijken ongelooflijk en halen hun schouders op. Hendriek komt binnen en iedereen wordt stil. Sommigen werpen veelbetekenende blikken naar elkaar. Ze verwachten dat hij iets over Joost zal zeggen. Maar hij zegt iets over de op handen zijnde uitvoering. Iemand gooit de knuppel in het hoenderhok door op te merken dat dat moeilijk zal gaan zonder Joost. Hendriek liegt dat Joost ziek is. Er volgt gehoon en gelach. Plagerig klinkt het dat het wel een langdurige ziekte zal zijn. Even zien we een nerveuse trek op zijn gezicht maar dan verhard Hendriek zich en is de correcte voorzitter.

 

9.We zien Hendriek op bezoek gaan in de gevangenis. Joost komt binnen in de bezoekersruimte. Er is nog meer bezoek en een geroezemoes van fluisterende stemmen. Joost wil z’n vader goedendag zeggen, maar de houding van de man weerhoudt hem daarvan. Hij gaat tegenover hem aan een kaal tafeltje zitten. Bij de deur staat een cipier. Hendriek begrijpt niet dat ze dit zijn zoon kunnen aandoen. Hij is bang dat de mensen hem er op aan zullen kijken. Hij is er van overtuigd dat Joost onschuldig is, want zoiets doet zijn kind niet. Dan kijkt de jongen zijn vader aan en zegt hem recht in z’n gezicht dat hij wel schuldig is. Hendriek is even sprakeloos maar zegt dan dat de jongen in de war is, hij moet zich niet zo laten intimideren. Hij staat op en roept dat hij in hoger beroep zal gaan. Joost probeert z’n vader te overtuigen en zegt z’n straf te moeten uitzitten. Hij kijkt nerveus in de richting van de cipier.

Hij vraagt zijn vader iets voor hem te doen. Kan hij de zorg voor Anita op zich nemen, hij houdt van haar en ze zouden trouwen. Hendriek vindt dat helemaal onzin. Joost windt zich op. Hij gaat staan en perst over zijn lippen dat hij nu eens eindelijk serieus genomen wil worden. De cipier kijkt hun kant op. De dreun komt aan als Joost zegt dat Anita zwanger is. Maar heeft een averechtse uitwerking. Hendriek vindt het belachelijk, hoe haalt die jongen het in zijn hoofd. Zo heeft hij hem toch niet opgevoed. Hij wil er niets meer over horen. Hij vertrekt zonder zijn zoon dag te zeggen.

Joost verdwijnt met gebalde vuisten achter slot en grendel.

 

 

10. In de kerkenraadskamer worden vragen gesteld over de verontrustende berichten die de ronde doen. Hendriek houdt vol dat het een misverstand is en dat de zaak binnenkort is opgelost. Dan zegt de ‘vriendelijke meeloper’(58) dat hij uit betrouwbare bron heeft vernomen dat Joost via het snelrecht is veroordeeld tot 2 jaar gevangenisstraf.

Hendriek voelt de vlammen van de brandstapel steeds hoger komen en beroept zich op zijn onberispelijke levenswandel. Zo’n zoon heeft hij niet. En mocht dat toch het geval zijn, wat hij niet gelooft, dan zal hij daar afstand van nemen. De man (58) wijst hem op vaderlijke barmhartigheid maar Hendriek wil niet luisteren. Dan neemt de kerkenraad in overweging om Hendriek te schorsen als kerkenraadslid omdat hij zijn ambt in deze omstandigheid niet goed kan vervullen. Hendriek ontsteekt in woede en verlaat de vergadering met de woorden dat ze hem nu ook al vals beschuldigen.

 

11. Anita komt als wildvreemde schoondochter bij Hendriek thuis op bezoek en vraagt of ze iets voor hem kan doen. De man reageert nauwelijks. Hij wil dat ze weggaat. Maar het is overal een puinhoop en zij helpt hem toch. Ze ruimt de rommel op en kookt eten. Aan de gedekte tafel neemt hij onwennig plaats. Tijdens de maaltijd zitten ze tegenover elkaar. Anita vraagt hem haar en Joost te helpen. Ze willen zo snel mogelijk in de gevangenis trouwen. Hendriek kijkt haar ijskoud aan en zegt met een beschuldigende stem dat zij zijn zoon verleid heeft. Hij vindt dat een schande die over zijn gezin gekomen is. Hij weigert elke medewerking. Anita staat op van haar plaats en maakt hem met ingehouden woede duidelijk dat dit al heel lang echte oprechte liefde is en dat ze met z’n tweeën daar de volste verantwoording voor zullen nemen. Haar mening is dat het er niet om gaat wat je bent maar wie je bent. Joost heeft een vader nodig. Hendriek weigert nogmaals. Ze buigt zich staande voor de tafel naar hem toe en bijt hem toe dat ze dit pas een misdaad vindt. Vooral nu Joost zijn moeder ook al moet missen omdat ze weer opgenomen is. Ze verlaat het huis, Hendriek in verwarring achterlatend.

 

12. In de bezoekersruimte van de gevangenis zit Anita te wachten. Er is een geroezemoes van stemmen, ander gevangenen hebben ook bezoek. De cipier doet af en toe de deur open om een gedetineerde bij zijn bezoek te laten. Anita kijkt elke keer verwachtingsvol naar de deur. Dan komt door de bezoekersdeur Hendriek binnen. Hij ziet Anita zitten en wil rechtsomkeert maken. Anita loopt naar hem toe en probeert hem van weggaan te weerhouden. Ze vertelt hem dat ze in de gevangenis mogen trouwen en dat Joost zo komt, hij zou dat graag zelf aan zijn vader willen vertellen. Dan komt Joost binnen ziet zijn vader en Anita met elkaar in gesprek. Hij loopt naar hun toe en kust Anita vluchtig dan wil hij zijn vader goedendag zeggen maar deze weert hem af. Zijn vader maakt hem onomwonden duidelijk dat hij hem niets meer hoeft te zeggen, hij hoeft niets meer te weten want hij heeft geen zoon meer. Zijn zoon was iemand anders. Een zoon van een vader met een onbesproken reputatie. Hij wil de bezoekersruimte verlaten en vraagt de cipier de deur te openen. Anita ziet Joost wit wegtrekken. Ze wil hem troosten. Maar Joost is ontroostbaar. Hij rent naar de deur en is er eerder dan de bewaker. Hij schreeuwt, vader waarom? Ik ben toch je zoon. Hendriek lijkt van staal. De cipier grijpt Joost vast maar hij worstelt zich los. Anita probeert hem te sussen maar huilend en schreeuwend om zijn vader wordt hij afgevoerd door de getraliede deur. Anita draait zich woedend om naar Hendriek en hun blikken kruisen elkaar als hij de ruimte verlaat.

 

13. In de repetitieruimte zien we Anita achter de bar koffie schenken. Ze vertelt over hun huwelijk dat in de gevangenis gesloten wordt. Sommigen maken grapjes dat Joost voor echte tralies gekozen heeft. Anita glimlacht ze kan goed met de orkestleden opschieten. We zien sommigen met elkaar smoezen en knikken, ze zijn het kennelijk met elkaar eens. Verbunt knikt ook heel duidelijk. Als Hendriek binnen komt zwijgt plotseling iedereen. We zien dat hij dat onbehaaglijk vindt. Dan maakt Verbunt in die pauze bekent dat het orkest een bruiloftsserenade zal geven in de gevangenis. Hendriek is woedend op Verbunt. Hij is voorzitter wat verbeeld Verbunt zich wel. Anton Verbunt verweert zich met de woorden, waar jij faalt pakken wij het op. De onberispelijkheid van Machielsen uit zich op dat moment nog slechts door het rechttrekken van zijn stropdas. Hij keert zich om en vertrekt.

 

14. In de huiskamer van Machielsen zien we Kayah Machielsen de moeder van Joost. Ze loopt nerveus heen en weer. Dan weer kijkend naar de deur en dan weer naar het familieportret. Ze heeft een glas wijn in haar hand. Haar lippen drukken een kus op de afbeelding van Joost die op de familiefoto staat. Dan spreekt ze tegen de foto dat haar jongen niet bang hoeft te zijn om opgesloten te worden. Geluk en vrijheid zit toch in jezelf dat kunnen ze niet opsluiten. Ze neemt net een slok uit haar glas als de deur open gaat. Het is haar echtgenoot Hendriek die verbaast en geschrokken in de deuropening blijft staan. Zonder enige vorm van begroeting geeft hij te kennen dat als ze haar hebben laten gaan dat dit dan wel het verkeerde moment is. Kayah verteld hem ogenschijnlijk rustig dat ze is gebeld door Joost vanuit de gevangenis. De arts heeft haar toestemming gegeven om met de vader van haar zoon te praten. Hendriek laat zich in een stoel zakken en trekt zijn stropdas los, het lijkt alsof hij het benauwd heeft. Hij is uit zijn evenwicht. Kayah loopt naar hem toe en kust hem verleidelijk op zijn mond. Hendriek verroert zich niet, hij is argwanend.

Kayah trekt een minachtend gezicht en dan zonder verdere aanleiding gaat ze in de aanval. Ze wijst hem er op dat hij wel van alles kan zijn, de vooraanstaande, deftige onkreukbare meneer maar dat hij in de eerste plaats de vader is van hun jongen. Ze verwijt hem als echtgenoot gefaald te hebben maar dat zijn vaderschap ook nog op de helling moet is ten hemel schreiend. Na haar betoog zet ze haar glas op tafel en verontschuldigd zich dat de taxi klaar staat om haar terug te brengen naar de kliniek. Dan verlaat Kayah de kamer.

Hendriek blijft als verdooft zitten.

 

15. In de bezoekersruimte van de gevangenis zien we Anita en Joost staan en horen we de ambtenaar van de burgerlijke stand hun de trouwgelofte vragen. Dan beloven ze met een duidelijk ja trouw in goede en kwade dagen totdat de dood hen scheidt. Joost speelt voor Anita op zijn klarinet een muzikale liefdesverklaring.

 

16. Bij de gevangenispoort verzamelen zich de leden van de Harmonie. Door de intercom naast de gevangenispoort vraagt Verbunt of ze op de binnenplaats mogen spelen voor het bruidspaar. Het antwoord is nee. Ze mogen er niet in. Dat is zichtbaar voor iedereen een teleurstelling. Maar dat is van korte duur. Het beteuterde groepje muzikanten, uitgedost in hun mooie uniformen steekt de koppen bij elkaar, pakt de toeters en blaast hun mooie melodie tegen de gevangenismuur. Dan loopt Verbunt naar de intercom en vraagt of er dan misschien een raam open mag zodat het bruidspaar de muziek kan horen.

 

17. In de bezoekersruimte staan Anita en Joost met de armen om elkaar heen. Ze mogen een moment alleen zijn. Hij in spijkerbroek en wit overhemd en zij in een witte lange broek met een witte zijden blouse met geborduurde bloemen. Ze heeft een roze bloem in haar blonde haar. Er komt zonlicht door het dikke gepantserde matglasraam. Ze kijken elkaar in ontroering aan. Liefdevol kussen ze elkaar. Zijn lippen vormen de woorden van ‘ik hou van je’ en met een zucht legt ze haar hoofd op zijn borst. Dan komt de cipier binnen en de jongelui denken dat de tijd, die hun gegeven werd, om is. De cipier rammelt met een grote sleutelbos en ontsluit het matglas venster. Het heldere zonlicht overspoelt hen tegelijkertijd met de mooie melodie van het bekende stuk met ‘het duet voor klarinet en hobo’. De cipier is duidelijk geraakt door de muziek en het tedere ongewone. De pas getrouwden kunnen de muzikanten niet zien, alleen horen. Anita geeft Joost zijn klarinet. Ze kijken elkaar aan. Dan hoort hij duidelijk de hobo van zijn vader. Ineens schiet hij het raam uit, de brandtrap op en voor de verbouwereerde cipier er erg in heeft, klimt hij tot boven op het dak van de gevangenis. Hij ziet zijn vader en de vader ziet zijn zoon. Samen spelen ze het duet.

 

18. Laatste shot. Close-up van het gezicht van Hendriek. Hij speelt met zijn blik gevestigd op zijn zoon die al spelende op het dak staat. Er loopt een traan over de wang van de vader.

Uitzoemen tot het hele orkest voor de gevangenisdeuren met Joost en Anita op het dak zichtbaar zijn.

 

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

login